تنهای تنها

ببین تنهای تنهایم

ببین بیگانه با خویشم

ببین در زیر این فریادهای خشم پولادین

که چون پتکی به سر می کوبدم نالان از خویشم

و دیگر هیچ امیدی به فرداهای این دل نیست

که آیا می شود با فریادی به پا خیزم

و با قلبی پر از درد و صدایی

که پر از بغض و سکوت و درد دل باشد

بگویم دوستت دارم ؟

بفهمانم که من چون دیگران هم سینه ای واندر دلی دارم

ولی آیا به فریادی که از قلبی سیاه و از دلی دراستان مرگ برخیزد

صدایی پاسخی گوید؟

صدایی ناله ای خیزد که من هم دوستت دارم ؟

نمیدانم...

نمیدانم...